اَخ، تفِ بابای شیر فرهاد تو روی این روزگار

1. خیلی مقاومت کردم ننویسم. مثلن می خواستم درباره سیرک نوروزی «دارا و ندار» بنویسم. سیرک بود. نبود؟ اینکه تعدادی تیپ و شخصیت از مجموعه های دیگر را آدم بگذارد کنار هم ( شما بخوانید کِش برود و بدزدد) و بگوید هر کس هر هنری دارد رو کند،  سیرک است دیگر.  گیرم به جای شیر و ببر و اسب و … فتحعلی اویسی بدون شرح باشد و لهجه های قمی و مازندرانی  و گیلانی و مشهدی و کردی و … گیرم به جای پریدن از حلقه آتش، آوار شدن سقف خانه ذبیح باشد ( همان سقف در فیلم طهران _تهران مهرجویی هم پایین می آید، اما کسی به بی شرفی متهم نمی شود، کسی عقده گشایی نمی کند) و … طرف می خواهد «ندارها» را با شرف نشان بدهد و دارا ها را بگذارد در دسته «بی شرف ها» اشکالی ندارد. خب تحلیل وتفکرش این است، اما سیرک راه نیاندازد. من جای سعدی افشار بودم از ده نمکی شکایت می کردم. اَخ، تفِ بابای شیر فرهاد تو روی این روزگار…

2. برویم به لحظه سال تحویل 89، شبکه تهران. علیرضا قربانی را دعوت کرده اند برای خواندن دعای سال تحویل. طرف آب و تابی به صدایش داده و در حال خواندن یا مقلب القلوب است، به قول تلویزیونی ها زنده. ناگهان تصویر و صدا قطع، دعای ضبط شده به جایش پخش می شود. اَخ، تفِ بابای شیر فرهاد تو روی این روزگار…

3. نشسته ایم پای تلویزیون ملی بازی رفت بایرن مونیخ _ یونایتد را نگاه کنیم. سیرک نوروزی «دارا و ندار» پخش می شود و همه محکومیم به تماشای آن. به جای شعبده بازی زنده و شگفت انگیز روی چمن سبز «باید» دلقک بازی  و عقده گشایی ده نمکی را ببینیم. کسی ارزش برنامه زنده را نمی داند. هنوز نمی داند.  اَخ، تفِ بابای شیر فرهاد تو روی این روزگار…

4. توی تاکسی نشسته ام. رادیو روشن است. احمدی نژاد در جمع آذربایجانی ها وعده می دهد » متولدین سال 89 به بعد صاحب یک میلیون تومن هدیه دولتی می شوند، سالی صد هزار تومن سود دولتی می گیرند. در نهایت وقتی جوان شدند، صاحب 120 میلیون سرمایه هستند». دست خودم نیست قهقه می زنم. خدا را شکر تنها نیستم. راننده و بقیه مسافران هم می زنند زیر خنده. همانجا سر انگشتی حساب و کتاب می کنم؛ اگر جوان را بیست ساله فرض کنیم ( که 18 ساله است ) سود این یک میلیون در سال می شود چیزی حدود 170 هزار تومن، در بیست ضرب کنیم، جواب 3میلیون و چهار صد هزار تومن است.  سالی صد هزار تومن دولت هم که اضافه شود با احتساب بیست سال می شود 5 میلیون و چهار صد هزار تومن… خیلی مانده تا 120 میلیون توهمی احمدی نژاد. حالا بماند بعد از بیست سال آیا ارزش این پنج میلیون همان است که بود یا کمتر می شود. راستی مگر آقای احمدی نژاد تا بیست سال دیگر راس کار است که اینطور از بیت المال مایه می گذارد؟ بچه های سال 89 به بعد هیچ. لابد خدایشان بزرگ است. کسی به فکر بچه های متولد دهه 60 و 70 و 80هست؟ آیت الله خسروشاهی یک بار این راه را تا ته رفت و جمعیت سی و پنج میلیونی ایران را به هفتاد میلیون و این فاجعه رساند. آن بچه ها نه صاحب خانه های وعده داده شده هستند نه کار دارند و نه زندگی. خیلی هایشان سینه قبرستان خوابیده اند و خیلی هایشان خمارند و خیلی هایشان رفته اند. حالا احمدی نژاد می خواهد جمعیت ما را به 150 میلیون برساند.  اَخ، تفِ بابای شیر فرهاد تو روی این روزگار…